I..
Modernizacja okrętu i jego służba do wybuchu II wojny światowej Przebudowa „Giulio Cesare” rozpoczęła się 25 października 1933 roku w stoczni w Genui i trwała do 1 czerwca 1937 roku (równocześnie w stoczni Cantieri Riuniti dell’Adriatico w Trieście przeprowadzane były identyczne prace na „Conte di Cavour”). Jej celem było przystosowanie pancernika do zmienionych wymogów wojny morskiej. W trakcie modernizacji zdjęto ze śródokręcia wieżę artylerii głównej, całkowicie wymieniono siłownię, w miejsce czterech wałów napędowych zainstalowano dwa z trójłopatowymi śrubami, zmieniono kształt dziobnicy wydłużając kadłub o 10,3 m oraz zastosowano nowy system ochrony części podwodnej opracowany przez gen. Umberta Pugliesego. Pozostałe dziesięć armat artylerii głównej otrzymało lufy o kalibrze 320 mm o większym kącie podniesienia, dzięki czemu uzyskano poprawę donośności i zwiększenie ciężaru pocisku. Zlikwidowano dotychczasową artylerię średniego kalibru umieszczoną w kazamatach, zastępując ją 12 armatami kal. 120 mm w sześciu dwudziałowych wieżach na śródokręciu. Zainstalowano również nowoczesną artylerię przeciwlotnicząAndrzej Jaskuła, Włoskie pancerniki typu Conte di Cavour, cz. II i Regia Marina Italiana [dostęp 16 stycznia 2010]..