Po reformach Henryka VIII księstwo przejęło pewne zobowiązania, np. wobec przewodników nad piaskami Kent i Leven. Do czasów Elżbiety I dochody wzrosły, a urząd Kanclerza obejmowali m.in. Tomasz Morus i Francis Walsingham. W 1556 roku księstwo opisano jako „jedną z najważniejszych części dawnego majątku królowej”.

W XVII wieku księstwo było zagrożone zniszczeniem. Stuartowie, zwłaszcza Jakub I i Karol I, sprzedawali jego ziemie dla pozyskania środków finansowych, a po egzekucji Karola I w 1649 roku akt parlamentu zniósł monarchię i pozbawił potomków króla prawa do korony i jej dóbr, w tym księstwa. Choć Cromwell zachował jurysdykcję hrabstwa palatynackiego Lancaster, księstwo jako majątek ziemski przestało funkcjonować. Restauracja monarchii w 1660 roku przywróciła sukcesję koronie, lecz jego dochody były znacznie zmniejszone, a sprzedaże i nadania ziem kontynuowano przez cały wiek. W 1702 roku akt parlamentu zakazał dalszych sprzedaży ziem królewskich, jednak księstwo przez kolejne dziesięciolecia pozostawało w trudnej sytuacji finansowej. W latach 1760–1761 zyski księstwa były minimalne, a od wielu lat nie przekazywano dochodów do prywatnej kasy monarchy. Pod panowaniem Jerzego III rozpoczęto reformy księstwa.