Marcel Łoziński (ur. 17 maja 1940 w Paryżu, zm. 20 sierpnia 2025 w Warszawie) – polski reżyser filmowy, twórca filmów dokumentalnych, między innymi 89 mm od Europy oraz Wszystko może się przytrafić.

Życiorys Urodził się w rodzinie pochodzenia żydowskiego. Syn żyjących na emigracji przedwojennych działaczy komunistycznych Eugenii Łozińskiej i Romana Korneckiego.

W 1965 ukończył studia na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej, a dwa lata później rozpoczął studia na Wydziale Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi. Studia reżyserskie skończył w 1971, a dyplom otrzymał w 1976, na podstawie filmu Zderzenie czołowe. W latach 70. i 80. był związany z Telewizją Polską, następnie pracował dla Zespołu Filmowego „X” Andrzeja Wajdy i warszawskiej Wytwórni Filmów Dokumentalnych (WFD), z której został usunięty w styczniu 1980 przez ministra kultury, gdy dwa jego filmy (Egzamin dojrzalości, Próba mikrofonu) zostały zatrzymane przez cenzurę. W sierpniu tego samego roku został ponownie przyjęty przez WFD, lecz w trakcie stanu wojennego był nieaktywny jako producent filmów dokumentalnych, choć rejestrował wraz z kolegami z WFD działalność podziemnej „Solidarności”. Od połowy lat 80.