Poprawka wynika z faktu, że efekty elektrostatycznej polaryzacji ośrodka zmniejszają zasięg oddziaływania pola cząstki. Zasięg pola w kierunku prostopadłym do kierunku ruchu rośnie relatywistycznie jak dlatego znaczenie tej poprawki rośnie ze wzrostem energii (czynnika ). Przy bardzo dużych energiach poprawka opisywana jest w przybliżeniu wzorem:
gdzie jest częstością plazmową ośrodka, a to tzw. h kreślone(stała Diraca).
Należy pamiętać, że wzór powyższy podaje średnią stratę energii. Całkowita strata energii na jonizację jest sumą przypadkowych strat w zderzeniach z pojedynczymi elektronami ośrodka. Proces utraty energii jest więc procesem stochastycznym, w którym utrata energii podlega fluktuacjom. Fluktuacje te są szczególnie istotne przy przechodzeniu przez cienkie warstwy materiału, bądź w mediach rozrzedzonych (np. w gazach). Zmienność rzeczywistych strat energii opisywana jest zwykle rozkładem Landaua.
Zależność jonizacji od prędkości Dla powolnych cząstek dominujący jest czynnik przed nawiasem. Oznacza to, że straty energii maleją szybko z rosnącą prędkością cząstki.
Dla szybkich cząstek i dominujący staje się logarytmiczny wzrost z prędkością czynnika w nawiasie kwadratowym.