Straty energii rosną więc powoli ze wzrostem prędkości (energii) cząstki.
Minimum funkcji opisywanej Wzorem Bethego leży w przybliżeniu przy Cząstkę o prędkości spełniającej ten związek nazywamy cząstką minimalnej jonizacji. W praktyce, ponieważ wzrost jonizacji z prędkością jest bardzo powolny, mianem cząstek minimalnej jonizacji określa się często cząstki powyżej tej granicy, aż do energii, przy której istotne stają się radiacyjne straty energii (patrz poniżej).
Zakres stosowalności Wzór Bethego-Blocha podaje z dobrą dokładnością (rzędu 1%) straty energii cząstek „umiarkowanie relatywistycznych”, o pędzie pomiędzy około 0,05 a 100 Dla cząstek bardzo powolnych konieczne staje się wprowadzenie poprawek związanych m.in. z faktem, że część elektronów jest znacznie silniej związana z jądrem, niż średni potencjał jonizacji. Dla bardzo wysokich energii istotne stają się poprawki radiacyjne. Wzór nie stosuje się do elektronów, które silnie tracą energię przez promieniowanie hamowania.
Nazwa Powyższy wzór został wyprowadzony przez Hansa Bethego i powinien być poprawnie nazywany wzorem Bethego.