A zatem ubytek energii kinetycznej przekształcony w czasie doskonale niesprężystego zderzenia na inne rodzaje energii jest proporcjonalny do masy zredukowanej układu oraz kwadratu prędkości względnej.
Przykład Obliczenie minimalnej energii protonu potrzebnej do wyprodukowania antyprotonu w zderzeniu ze spoczywającym protonem.
W stanie początkowym są dwie cząstki o masie każda. Całkowita energia przed zderzeniem wynosi
czyli jest sumą energii protonu padającego i energii spoczynkowej protonu-tarczy.
Zasada zachowania liczby barionowej wymaga, aby antyproton wyprodukował się w parze z protonem. W stanie końcowym muszą istnieć co najmniej cztery cząstki, każda o masie dwa początkowe protony i wyprodukowaną parę proton-antyproton. Minimalna energia protonu padającego odpowiada sytuacji zderzenia całkowicie niesprężystego. Cztery cząstki w stanie końcowym muszą więc względem siebie spoczywać, czyli można je traktować jak jedną cząstkę o masie Końcowa energia układu wynosi
Występujący w tym wyrażeniu pęd musi być równy pędowi przed zderzeniem, czyli jest związany z początkową energią zależnością
Wstawiając wyliczony stąd pęd do wyrażenia na energię końcową i stosując zasadę zachowania energii: