W latach 1898–1901, a potem od 1906 roku pracował w berlińskim tygodniku „”. Był członkiem Reichstagu z ramienia partii Naumanna od 1903 do 1907. Później przyłączył się do Unii Wolnomyślicielskiej (Freisinnige Vereinigung), po rozwiązaniu Zgromadzenia Narodowo-Socjalnego. W 1908 był jednym z założycieli Unii Demokratycznej (Demokratische Vereinigung).
W czasie I wojny światowej, Gerlach opowiedział się za światopoglądem pacyfistycznym. Razem z Naumannem był współzałożycielem nowego ugrupowania liberalnego, Niemieckiej Partii Demokratycznej (DDP) w pierwszych latach republiki weimarskiej. Następnie został zastępcą sekretarza stanu w prowincji pruskiej, zajmując się relacjami niemiecko-polskimi. Negocjował z polskimi działaczami niepodległościowymi tuż przed wybuchem powstania wielkopolskiego, odznaczając się przy tym ugodowością i zrozumieniem dla polskiej sytuacji.
W 1919 roku został członkiem Międzynarodowego Stałego Biura Pokoju. Jako dziennikarz zwalczał tych, którzy wciąż pragnęli powrotu monarchii w Niemczech. Pracował także na rzecz poprawy stosunków z Francją, pisząc na ten temat w „Welt am Montag”.