Sprengel, Trudne sąsiedztwo, Warszawa 2005..
Za zgodą i aprobatą polskich władz, a niejednokrotnie z ich inicjatywy, rozwinęła się działalność kulturalna i oświatowa wśród internowanych Ukraińców – rozpoczęto organizowanie różnego rodzaju kursów zawodowych, zakładano szkoły kształcące na różnym poziomie oraz obozowe spółdzielnie uczące Ukraińców prowadzenia działalności gospodarczej, działały chóry, grupy teatralne, stowarzyszenia sportowe. Umożliwiono Ukraińcom wydawanie własnych czasopism, mogli oni także prowadzić warsztaty rzemieślnicze. Internowani otrzymywali przepustki upoważniające ich do opuszczania obozów.
W czerwcu Polacy utworzyli w Łańcucie Ukraiński Wydział Uniwersytecki, który przeniesiono w sierpniu do Strzałkowa. Studiowało na nim ponad 500 słuchaczy. W Kaliszu założono gimnazjum ukraińskie, które swoją działalność prowadziło do lat 30. Zwalczano w nim powszechny wśród ukraińskich żołnierzy analfabetyzmNiemal połowa z internowanych żołnierzy ukraińskich była analfabetami lub półanalfabetami. K. Grunberg, B. Sprengel, Trudne sąsiedztwo, Warszawa 2005. poprzez naukę czytania i pisania po ukraińsku oraz nauczanie wybranych języków obcych.