W Kaliszu założono szkołę oficerską dla Ukraińców oraz (1 sierpnia 1924 r.) pozostającą w gestii polskiego Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej – Stanicę Ukraińską w której przebywało około 800 Ukraińców. Prowadzono w niej działalność charytatywną, opiekowano się chorymi i inwalidami, bezrobotnymi, rodzinami, dziećmi, którym zapewniano wyżywienie, naukę i zajęcia pozalekcyjne.
Wśród osadzonych w obozach znalazły się także osoby działające na szkodę państwa polskiego. Wśród nich agenci czechosłowaccy i werbownicy do nielegalnej i terrorystycznej Ukraińskiej Organizacji WojskowejKrzysztof Lewandowski, Sprawa ukraińska w polityce zagranicznej Czechosłowacji w latach 1918–1932, Wrocław 1974, s. 199..
W połowie 1921 r. internowanych przeniesiono z Łańcuta do obozu pod Strzałkowem, a w końcu 1921 r. z Aleksandrowa do Obozu Internowanych nr 5 w Szczypiornie. W obozach tych, jak i w sąsiednim Kaliszu, internowani mieszkali aż do ostatecznej likwidacji obozów. Pozostał jedynie obóz w Kaliszu, zamieniony na obóz cywilny.
Liczba internowanych stopniowo malała: w lutym 1921 r., w obozach było 15,5 tys. internowanych, a w 1923 r. już tylko nieco ponad 3 tysiące. 26 maja 1923 r. Rada Ministrów podjęła uchwałę o likwidacji obozów, a potwierdziła ją 27 czerwca 1923 r.