– zbiornik kulisty z powietrzem sprężonym do 400 atm. do napędu sterolotek; – ładunek bojowy; – 2 sztuki WDM (zapalniki kształtujące w zależności od sposobu ich inicjacji wiązkę odłamków); – elementy sterowania rakietą; – urządzenie nadawczo-odbiorcze do komunikowania się z SNR (Stacją Naprowadzania Rakiet). Komunikacja odbywała się przez Radionadajnik Komend (RNK) – pokładową stację radiolokacyjną (radiozapalnik) – wysyłającą impulsy w przestrzeń w celu wykrycia obiektu. W przypadku otrzymania 7 „pozytywnych” odpowiedzi następowało poderwanie ładunku bojowego. W ZSRR była w uzbrojeniu wersja rakiety z głowicą nuklearną o mocy 15 kT, przeznaczona do niszczenia szczególnie ważnych celów, zwłaszcza zgrupowań bombowców przeciwnika.
W czasie pokoju system był rozlokowany na przygotowanych, zamaskowanych stanowiskach stałych;