wyrzutnie miały umocnione podłoże, otoczone były wałem ziemnym i rozmieszczone koliście wokół centralnie położonego umocnionego stanowiska dowodzenia, które znajdowało się wewnątrz usypanego z ziemi wzgórza. Ulokowane w nim były żelbetowe garaże mieszczące poszczególne kabiny systemu. Na szczycie znajdowało się stanowisko kabiny SNR z nadajnikami i pięcioma antenami. Na osobnych stanowiskach były umieszczone: radarowa stacja wstępnego przeszukiwania i radiowysokościomierz. Stacja była wyposażona w urządzenia rozpoznania swój-obcy. W pobliżu były 3 wiaty kryjące samochody transportowo-załadowcze z rakietami do ponownego załadowania wyrzutni. Całość była połączona charakterystycznym systemem dróg dojazdowych, rozpoznawalnych na zdjęciach lotniczych i satelitarnych. Dywizjony ogniowe w krajowym systemie obrony powietrznej miały przeważnie przygotowane wcześniej uproszczone stanowiska zapasowe zlokalizowane w pobliżu miejsc stałej dyslokacji.
W części dywizjonów (w Polsce na Wybrzeżu i Pomorzu 4. i 26. Brygada WOPK) były baterie techniczne mające za zadanie dostarczanie rakiet baterii startowej obsługującej wyrzutnie.