Dla dywizjonów ogniowych nieposiadających baterii technicznych położonych w głębi strefy obrony budowano dywizjony techniczne zaopatrujące po kilka dywizjonów ogniowych w amunicję.
Naprowadzanie rakiet na cel odbywało się z wykorzystaniem jednej z trzech metod: T/T – Trzech Punktów – w której Stacja Naprowadzania Rakiet (SNR), rakieta i cel znajdowały się zawsze w jednej linii PW – Połowicznego Wyprzedzenia – w której do wzoru określającego tor lotu rakiety wprowadzono współczynnik wyprzedzenia zmniejszający przeciążenia K – metoda K – wykorzystywana do strzelania do celów nisko lecących, w której w początkowej fazie lotu rakiety jej tor był podnoszony w górę, dalszy etap lotu odbywał się według metody PW.
Dane taktyczno-techniczne Wersje od A do D i F głowice odłamkowo-burzące Wersja E pocisk W-760 (izdielije 15D) z głowicą nuklearną o masie 250 kg i mocy 10 kT, do zwalczania celów grupowych. Długość rakiety 11200 mm, masa startowa 2450 kg. Dla zwiększenia niezawodności pocisk miał zdublowane bloki radiośledzenia i radiokierowania oraz dodatkowy blok sterowania autopilotem AS-1N. W pocisku nie zamontowano radiozapalnika, inicjacja ładunku bojowego odbywała się na komendę ze stanowiska dowodzenia. Zmieniono układ samolikwidatora.