Pocisk nie posiadał przednich powierzchni destabilizatora, głowica bojowa była nadkalibrowa, była pochodną odmianą ładunku jądrowego opracowanego dla torped kalibru 533 mm w Zakładzie nr 41 pod kierunkiem W.W. Koljaskina.
W kwietniu 1975 decyzją Ministerstwa Obrony ZSSR nr 0067 przyjęto oficjalnie do uzbrojenia zmodernizowaną wersję W-760W (izdielije 5W29).
Kontrola ognia: radiokomendami poprzez radar SNR-75 (kod NATO „Fan Song”) śledzący cel i rakietę oraz podający komendy sterujące do układów sterowania pocisku, używano anten szerokiej i wąskiej wiązki Waga startowa: 2326 kg Długość rakiety 10 780 mm Silnik: dwustopniowy; pierwszy stopień na paliwo stałe (laski prochowe), drugi stopień na paliwo ciekłe w postaci mieszaniny węglowodorów, ze stężonym kwasem azotowym jako utleniaczem Prędkość: 3,5 M Pułap: minimalny 100 m, maksymalny w zależności od wersji pocisku rakietowego do 40 000 m Pułap efektywny: 18,6 km Zasięg: aktywny (włączony silnik marszowy) 43 km, pasywny 56 km Prędkość celu: do 1100 m/s Głowica: odłamkowo-burząca, o masie 195 kg, żeliwny odlew dzielący się na 8000 odłamów w chwili wybuchu 113 kg mieszaniny trotylu z heksogenem, detonowana dwoma niezależnymi detonatorami: z przodu i z tyłu ładunku, przy pomocy radiozapalnika lub komendą ze stacji naprowadzania, wbudowany system autodestrukcji po