Taranowanie (taran) – sposób walki polegający na uderzeniu własnym obiektem (samolotem, okrętem lub pojazdem) w podobny obiekt nieprzyjaciela w celu jego uszkodzenia lub zniszczenia.
Na morzu W starożytności thumb|Taran okrętu kartagińskiego z połowy III wieku p.n.e. Taranowanie najwcześniej i najpowszechniej stosowano w walce na morzu, jako początkowo najskuteczniejszy sposób zniszczenia okrętu przeciwnika. W tym celu w konstrukcji okrętów już w starożytności stosowano na dziobie okuwaną brązem ostrogę, przekształconą następnie w zaostrzony taran, służący do przebijania poszycia atakowanego okrętu pod linią wodną. W epoce brązu brak jeszcze narzędzi do taranowania w konstrukcji okrętów egipskich i obcych (np. minojskiej Krety) z okresu Nowego Państwa oraz przekonujących świadectw ich używania podczas walk prowadzonych z tzw. Ludami Morza (XII w. p.n.e.). W mocowaną dodatkowo do kadłuba ostrogę dziobową wyposażone były natomiast wojenne okręty Fenicjan, co potwierdzają świadectwa ikonograficzne z VIII/VII w. p.n.e.