Jest ona także cechą okrętów Greków już w epoce homeryckiej, bo powszechnie wyposażone są w nią wczesne pentekontery. thumb|left|Schemat szyku obronnego przed taranowaniem (kyklos) Po rozpowszechnieniu triery taranowanie stało się przeważającą taktyką walki morskiej, w czym szczególnie wyróżniali się Ateńczycy z flotą wyposażoną w szybkie okręty o niewielkim zanurzeniu i w świetnie wyszkolone załogi. Wymagało również doświadczonych dowódców właściwie oceniających sytuację, gdyż manewr ten, mocno wyczerpujący siły wioślarzy, można było zastosować najwyżej dwukrotnie. Podczas taranowania okręt musiał poruszać się z należytą szybkością, by idąc zbyt wolno nie pozwolić na wycofanie się przeciwnika, bądź też uniknąć zbyt głębokiego wbicia tarana (i unieruchomienia) przy rozwinięciu nadmiernej prędkości. Atakowani zwykle bronili się przed taranowaniem kierując dzioby okrętów w stronę nieprzyjaciela, aby nie zbliżył się on z boku czy od rufy. Atakujący natomiast stosowali wobec linii wrogich okrętów jej przełamanie (diekplous) z szybkim nawrotem i taranowaniem ich od tyłu, co nawet przy dobrym wyszkoleniu wymagało niezwykłej koordynacji i precyzji wykonania (pomysł ten przypisuje się Fenicjanom). Przed tym manewrem broniono się sformowaniem okrętów w szyku kolistym (w krąg – kyklos) lub przynajmniej w półkole, dziobami na zewnątrz.