W ataku stosowano też oskrzydlenie (periplous), polegające na okrążeniu szyku przeciwnika z boku i zaatakowaniu go od rufy. Obronnym kontrmanewrem było tu rozciągnięcie własnego szyku (często z oparciem jednego skrzydła przy brzegu) albo też sformowanie go dwuszeregowo bądź z niewielkim odwodem.
W czasach nowożytnych thumb|Austriacki pancernik „Kaiser” taranuje włoską fregatę „Re di Portogallo” podczas bitwy pod Lissą w 1866 roku thumb|Schemat uderzenia taranem własnego okrętu w jednostkę pływającą wroga Taranowanie stosowane było powszechnie w epoce okrętów wiosłowych z uwagi na względną łatwość ich manewrowania, niezależnego od wiatru, natomiast taktyka ta nie była na ogół przydatna w epoce okrętów żaglowych i została zastąpiona przez abordaż. Taranowanie jako metoda walki pojawiła się ponownie w połowie XIX wieku, z chwilą zastąpienia żagli maszynami parowymi. Impulsem tego stało się pojawienie się okrętów pancernych, w dużej mierze odpornych na ostrzał artylerii. Taran ponownie został zastosowany po raz pierwszy w konstrukcji francuskich pancerników typu Magenta, zwodowanych w 1861 roku.