Franciszek Stankar, właśc. Francesco Stancaro (ur. w 1501 w Mantui, zm. 12 listopada 1574 w Stopnicy) – włoski teolog i lektor hebrajskiego, ksiądz katolicki. Działalność reformacyjna skłoniła go do porzucenia stanu duchownego. Wspierał tworzenie się wspólnot kalwińskich oraz unitariańskich (zwanych od jego nazwiska stankarystami) w Polsce.
Życiorys Był profesorem Uniwersytetu Padewskiego. W 1550 roku został powołany na katedrę hebraistyki w Akademii Krakowskiej. Działał w Pińczowie będącym wówczas centrum reformacji w Małopolsce. Wkrótce jednak za swoje poparcie dla idei reformacyjnych został uwięziony na zamku w Lipowcu, skąd zbiegł dzięki pomocy szlachtyLudwik Łętowski, Katalog biskupów, prałatów i kanoników krakowskich. Kraków 1852, t. II, s. 119..
Udał się do Prus Książęcych (od 25 lat było to państwo protestanckie), gdzie został profesorem Uniwersytetu w Królewcu i pełnił tę funkcję w latach 1551–1552.