Stankara poparł natomiast Andrzej Frycz Modrzewski, który napisał Stadnickiemu, że przeciwnicy myśliciela kłócą się z nim o słowa, a nie o istotę rzeczy.

Stancaro był jednym z tłumaczy Biblii brzeskiej wydanej w 1563.

Śmierć opiekuna zmusiła Franciszka Stankara do przeniesienia się do Stopnicy, wsi w Krakowskiem, gdzie w domu otrzymanym od Piotra Zborowskiego przebywał z rodziną aż do swojej śmierci. Przywileje szlacheckie uzyskał w 1569 od króla Zygmunta Augusta na sejmie lubelskim. Pod koniec życia Stancaro powrócił do kalwinizmu i potępił swoje dawne poglądy.

Jego synem był Franciszek Stankar (młodszy) – minister kalwiński, superintendent zborów małopolskich.

Twórczość Canones reformationis ecclesiarum polonicarum (1552) Projekt naprawienia w kościelech naszych

Przypisy

Linki zewnętrzne Dzieła Franciszka Stankara w bibliotece Polona

Kategoria:Duchowni kalwińscy I Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Mantui Kategoria:Ludzie związani z Dubieckiem Kategoria:Ludzie związani z Królewcem (I Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie związani