lepiej wyposażeni nosili niekiedy polskie hełmy typu szyszak. Ogólnie jednak skromna odzież i wygląd zewnętrzny nie wyróżniał oficerów od ich żołnierzyW przeciwieństwie do wyposażonych dostatnio najemników niemieckich – co stwierdził Ch. Ogier pisząc o ich ogólnie mizernym wyglądzie i notując, że w 1635 często mieli już płaszcze (R. Brzeziński, R. Hook: The Army of Gustavus Adolphus, dz. cyt., s. 14).. Używali zimnokrwistych, niewielkich, ale wytrzymałych i szybkich koni fińskich. Atakowali w wyciągniętym kłusie lub w galopie, najpierw strzelając na bliski dystans z pistoletów, a następnie przechodząc do walki na broń białą.
Udział w walkach thumb|260px|Bitwa pod Rain z przeprawą hakapelitów (po prawej) Uczestniczyli w kolejnych szwedzkich wojnach tamtej epoki (obu wojnach szwedzko-polskich lat 20. XVII w., wojnie trzydziestoletniej, drugiej wojnie północnej). Jako formacja najpierw podlegali feldmarszałkowi J. de la Gardie, później G. Hornowi; działali też pod dowództwem A. Wittenberga. Na stopie pokojowej w kraju pozostawali pod komendą własnego „pułkownika jazdy fińskiej”. Najbardziej znanym był Torsten StålhandskeNazwisko prawdopodobnie sztucznie stworzone od przezwiska lub przydomka (dosł. „Stalowa rękawica”);