thumb|Sabała w wełnianej guni mały|Gunia - strój górali podhalańskich mały|Gunia podhalańska - detal kołnierza, kolekcja Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie Gunia (czasem zdrobniale: guńka) – męskie odzienie wierzchnie górali karpackich, w tym m.in. górali śląskich, czadeckich, żywieckich, babiogórskich i orawskich. Na wschód od doliny Dunajca (m.in. u Łemków, Bojków czy Hucułów) analogiczny element męskiego ubioru nosi nazwę czuha lub cuha. U Podhalan gunia nazywana jest czasem „burą cuhą”.

Gunia posiada formę obszernego płaszcza z szerokimi rękawami, o kroju poncza poprzecznego. Wykonywana jest z grubego, spilśnionego w foluszu i prawie nieprzemakalnego sukna samodziałowego koloru ciemnobrunatnego (tzw. czornego) lub z domieszką wełny białej (tzw. siwego). Na gunię potrzeba „siągę” sukna, tj. tyle, ile wynosi zasięg rozłożonych rąk przyszłego użytkownika. Wykrawa się ją z prostokątnego płata sukna, którego szerokość (od 112 do 132 cm) wynika z szerokości góralskiego warsztatu tkackiego i decyduje o długości okrycia. Krój guni jest jednym z najbardziej archaicznych spośród wszystkich europejskich ubiorów, jakie dotrwały do XX w.