Najprostszy krój występuje u górali śląskich: jedyne szwy krawieckie w śląskiej guni znajdują się wzdłuż rękawów i w poprzek piersi. Z powodu tak prostego kroju dość sztywna gunia ubrana w rękawy źle leży na ciele i utrudnia ruchy rąk. Gunie górali Beskidu Śląskiego nie posiadają kołnierza. Krawędzie wycięcia pod szyję przechodzą w kraje przednich skrzydeł guni, wskutek czego przody schodzą się z sobą jedynie u dołu odzienia. Gunie śląskie są dość długie, sięgają zwykle do kolan, czasem nawet niżej.
Czym dalej na wschód tym krój guni bardziej się udoskonala. Na Żywiecczyźnie kliny sukienne wszyte przy szyi sprawiają, że gunia lepiej leży na ramionach. Jej rękawy zwężają się też nieco ku dołowi. U górali babiogórskich gunia ma już zalążek kołnierza, a na Orawie na południowych stokach Babiej Góry – wysoki, stojący kołnierz, doszyty z osobnego pasa materiału. W tych regionach również (np. w Zawoi), gdzie pracowały węższe warsztaty tkackie, w celu zachowania kroju poncza poprzecznego, a jednocześnie uzyskania odpowiedniej długości okrycia bez sztukowania sukna, stosowano zmodyfikowany krój guni, z dwoma doszywanymi płatami materiału na piersiach.