W 1993 został mistrzem Europy juniorów w wadze ciężkiej. Kolejnym sukcesem było zajęcie drugiego miejsca w juniorskich mistrzostwach świata w 1994, odbywających się w Stambule. W 1996 wystąpił na Mistrzostwach Europy w boksie amatorskim, na których zdobył srebrny medal, przegrywając w finale z Aleksiejem Lezinem. Kilka miesięcy później pokonał Lezina w drodze po złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich 1996. W finale zmierzył się z Paea Wolfgrammem, z którym wygrał i tym samym zdobył olimpijskie złoto i został bokserskim mistrzem olimpijskim w kategorii superciężkiej. Olimpijska walka finałowa była jego ostatnią w boksie amatorskim.
Łącznie w karierze amatorskiej wygrał 134 meczów, przegrał zaś tylko 6, co daje bilans 134–6.
Kariera zawodowa Lata 1996–1999: Początki Karierę zawodową rozpoczął w Niemczech, razem ze swoim starszym o pięć lat bratem, Witalijem. W swoim debiucie 16 listopada 1996 znokautował w pierwszej rundzie Fabiana Mezę. W ciągu dwóch następnych lat stoczył 24 pojedynki. Wszystkie wygrał, większość kończąc nokautem w pierwszych rundach. 14 lutego 1998, po wygranej walce przeciwko Marcusowi McIntyre został mistrzem WBC International w wadze ciężkiej. Później dwa razy obronił tytuł.