Według tekstów źródłowych Ćandragupta pochodził z warny kszatrijów, a najstarsza, zaliczana do kanonicznej Tripitaki, Mahaparanibbana Sutta (VI.62) wywodzi Maurjów (Morijów) z klanu wojowników rządzących w Pipphaliwana (co potwierdza również cejlońska Mahavamsa, V.16 i 17). Była to jedną z pomniejszych, tradycyjnych republik zajmujących terytoria północno-wschodnich Indii i podobnie jak Kapilavastu Gautamy Buddy znajdowała się pomiędzy Himalajami a Gangesem.
Walka o władzę
W II poł. IV wieku p.n.e., w północnej części subkontynentu dominowało królestwo Magadhy. Rządząca nim dynastia Nandów, której założyciel Mahapadma pochodził z niskiej warny śudrów, nie mogła poszczycić się wielkim oddaniem i miłością poddanych. Na czas panowania ostatniego z jej przedstawicieli Dhananandy przypadł najazd Aleksandra Wielkiego.
Podbój północno-zachodnich Indii został jednak szybko przerwany buntem wojska, w wyniku którego Macedończycy wycofali się do Babilonu, gdzie Aleksander Wielki zmarł w roku 323 p.n.e. Plutarch twierdził, że Ćandragupta wielokrotnie powtarzał, iż Aleksander z łatwością podbiłby całe Indie rządzone przez władcę nienawidzonego, ze względu na niskie pochodzenie i niegodziwość.