Młodego Maurję w walce o władzę wspierał bramin, późniejszy długoletni minister, Ćanakja Kautilja. Za jego radą dysponujący początkowo niewielkimi siłami Ćandragupta udał się do Pendżabu, gdzie wykorzystując zamieszanie jakie nastąpiło po śmierci Aleksandra, stopniowo połączył poszczególne, rozbite ziemie i stał się na tyle silny, że mógł ostatecznie zakwestionować przywództwo rządzącego na wschodzie Dhananandy.
Wojna z królestwem Magadhy i dalsze podboje Zdobywszy w 316 p.n.e. Pendżab Ćandragupta posuwał się na wschód i stopniowo, nie bez problemów, podporządkowywał sobie państwa północnej doliny Gangesu, które korzystając z osłabienia rządzącej dynastii, odzyskały chwilową niezależność. W 314 p.n.e. Maurja zaatakował państwo Nandów i pomimo tego, że wojna okazała się być niezwykle zacięta (Milindapanha IV.8.26) już w rok później koronował się w Pataliputrze na króla Magadhy (czyli de facto całych północnych Indii). Indyjska sztuka pt. Mudra-Rakshasa informuje, że podbój kończyło zdecydowane rozprawienie się z opozycją wewnętrzną.