Po wyborze na króla Stanisława Augusta zostaje przez niego mianowany pułkownikiem jazdy lekkiej nadwornej i otrzymuje tytuł koniuszego Jego Królewskiej Mości. Brał udział w pościgu za Casanovą. Po zatargu i rękoczynach ze stolnikiem wielkim koronnym Moszyńskim, za które groziła mu surowa kara (nawet kara śmierci), uciekł za granicę. Król rozkazał go pochwycić, odbył się sąd marszałkowski, został skazany i natychmiast ułaskawiony przez monarchę, z zadaniem ośmiesięcznej pokuty. W 1768 został pułkownikiem Jego Królewskiej Mości przedniej straży w korpusie wojska koronnego. Brał udział w wyprawie wojsk pod dowództwem Branickiego przeciwko konfederatom na Ukrainie.
Poślubił hrabinę Katarzynę Skórzewską herbu Ogończyk, córkę hrabiego Pawła Skórzewskiego, konfederata barskiego, senatora, wojewody kaliskiego, generała wojsk koronnych, odznaczonego przez króla Stanisława Augusta Orderem Św. Stanisława oraz Orderem Orła Białego i Eleonory Szczanieckiej herbu Ogończyk, kasztelanki kamieńskiej. Posag panny młodej wyniósł 400 000 złp. Król obdarował go starostwami cekowskim i stropieszyńskim w okolicach Kalisza. Nabył dobra (Strumiec i Strumiecka Wola) w ziemi czerskiej. Został 16 marca 1775 awansowany do stopnia generała-majora, który to stopień nie był amplojowany (według B.S.