Sepsa meningokokowa Około 5–20% przypadków inwazyjnej choroby meningokokowej przebiega jako sepsa o wysokiej śmiertelności sięgającej 20–80%. Choroba początkowo może przebiegać jako nieswoista choroba gorączkowa, która może prowadzić do bardzo szybkiego pogorszenia stanu chorego i nierzadko do zgonu w ciągu 12–24 godzin od początku choroby.
Początkowo pojawiają niecharakterystyczne objawy jak dreszcze, tachykardia, zwiększenie liczby oddechów, bóle mięśniowe i stawowe, a także bóle brzucha. Następnie pojawia się spadek ciśnienia tętniczego, bladość, oziębienie kończyn, skąpomocz i sinica. Typowym i wczesnym objawem jest pojawienie się wybroczyn. Początkowo są one pojedyncze, wielkości 1–2 mm, charakterystyczną ich cechą jest nieblednięcie pod wpływem ucisku („test szklankowy” – uciśnięcie wybroczyn bokiem szklanki). Wybroczyny są przede wszystkim zlokalizowane w obrębie dystalnych części kończyn, ponadto występują w obrębie tułowia, spojówek, śluzówek jamy ustnej i podniebienia. W miarę upływu czasu wybroczyn jest więcej, stają się one większe i mogą ulegać zlewaniu, tworząc duże, kilkucentymetrowe podbiegnięcia krwawe o ostro odgraniczonym, nieregularnym brzegu.