Granice zachodnią ról przeznaczonych dla kolonistów wyznaczono jakby od linijki, by spełnić wymagania obszarowe określone w patencie o osadnictwie z 1781 roku. Prawie 2/3 areału rolnego w Dominikowie przeznaczono na utworzenie dwóch kolonii. Pozostała część była użytkowana przez rolników w Rytra i Barcic. Kolonie oznaczono numerami 55 i 56. Należą one obok gospodarstw kolonistów na Sapieńcu do najstarszych w Barcicach. Nie udawało się zwykle utrzymać kolonii w jednych rękach przez dłuższy czas. Osadnicy przenosili się z miejsca na miejsce, wciąż poszukując lepszej ziemi dla siebie.
Kompletne dane o tym, kto mieszkał w tych koloniach w Dominikowie mamy dopiero z połowy XIX wieku. Według dokumentów uwłaszczeniowych dla Barcic z 1854 roku, w pierwszej kolonii mieszkała rodzina Berstlingów, w drugiej rodzina Weberów, przy czym nastąpiła zmiana numeru na 81, co może świadczyć o upadku kolonii o numerze 56. Role Berstlingów biegną prostopadle do drogi, Weberów zaś równolegle. Posiadali wspólne, olbrzymie pastwisko za Popradem, na Facimiechu. Dominików aż do pocz. XX wieku stanowił część niwy Zabronie.