Chcąc uniezależnić się od męża, w 1919 podjęła studia wyższe w zakresie chemii włókien wiskozowych na Wszechzwiązkowej Akademii Przemysłu – później dowiedziała się od studentów tej uczelni o rzeczywistym obliczu komunizmu w ZSRR (prześladowania polityczne, kolektywizacja rolnictwa, w tym wielki głód na Ukrainie).
Zupełnie odmienną ocenę charakteru Nadii daje S.S. Montefiore, według którego była niezwykle egocentryczna i skłonna do wybuchów, często grubiańska. Nie bała się Stalina. Nie okazywała dzieciom zainteresowania ani uczuć, ganiła Stalina za rozpieszczanie dzieci. Przez wiele lat chorowała, najprawdopodobniej na zaburzenia maniakalno-depresyjne. Niewątpliwie łączyły ją z mężem bliskie relacje, w tym namiętność, czego dowodem są listy małżonków.
thumb|Nagrobek Alliłujewej Na jesieni 1932 kryzys małżeństwa osiągnął swoją kulminację. Po defiladzie z okazji 15. rocznicy rewolucji bolszewickiej na Kremlu odbył się uroczysty bankiet. Stalin, będąc pod wpływem alkoholu, zachowywał się w czasie jego trwania skandalicznie, m.in. rzucił w żonę niedopałkiem papierosa, a kiedy ta straciła cierpliwość i wyszła, rzucił za nią marynarką. Według relacji jaką złożył Awel Jenukidze, jeden z bliskich współpracowników Stalina: „wieczorem 8 listopada zebrało się niezbyt liczne grono, była też Nadieżda. Stalin się spóźniał.