Historia Dokumenty z lat 1503 i 1505 wymieniają znajdującą się w tej okolicy Czerwoną Puszczę, której nazwa pochodzić ma od modrzewi o czerwonawej korze lub rudawej ziemi. Nadano ją dla odróżnienia od sosnowej Puszczy Zielonej. Czerwona Puszcza łączyła się z Puszczą Giełczyńską oraz Łomżyńską (po której w XIX wieku ostał się jedynie nieistniejący już lasek Kwaśnina) i otaczała Zambrów od południa, wschodu i zachodu. Lustracja starostwa łomżyńskiego z roku 1564 wymienia w tym miejscu las o różnorodnym drzewostanie. W wyniku wyrębu po Czerwonej Puszczy zostały mniejsze obręby leśne, a jednym z nich jest właśnie Czerwony Bór. Łomżyńscy mieszczanie mieli w nim prawo wolnego wyrębu drzewa. Z lustracji z roku 1787 wynika, że Czerwony Bór niemal zupełnie już nie istniał. W roku 1795 przetrzebiony las włączony został do zaboru pruskiego i przejęty przez skarb państwa, przez co mieszczanie stracili prawo wyrębu. Włączono go do folwarku Wola Zambrowska, którego naddzierżawca za opłatą pozwalał okolicznej drobnej szlachcie paść bydło i siać. Prusacy dokończyli dzieła, prowadząc masową wycinkę na potrzeby własne, wskutek czego na początku XIX wieku Czerwony Bór stał się piaszczystym pustkowiem pokrytym ruchomymi wzgórzami, które porastała czasem karłowata sosna, trawa lub kępki osiny.