Rząd pruski uznał tutejszy grunt za niezdatny do upraw i przeznaczył go na lasy nadzwyczajne. Plan zakładał posadzenie młodych sosen o korzeniach obmoczonych gnojówką w oddalonych od siebie o 2 stopy kwadratach, co kosztować miało 6000 talarów. Projekt nie wszedł w życie, a w 1807 roku Prusy straciły panowanie nad tym obszarem. Wydmy o powierzchni ok. 5074 ha, z których piasek rozwiewał wiatr, zagrażały sąsiednim polom, w związku z czym rozpoczęto prace mające na cele przywrócenie lasu.
W 1822 roku nadleśny Nowicki złożył wniosek o posadzenie lasu w Czerwonym Borze. Dyrektor lasów Plater nakazał leśniczemu Brinkenowi opracowanie projektu, który Komisja Rządowa Przychodów i Skarbu odrzuciła przez kosztowność i możliwość sporu z naddzierżawcą Woli Zambrowskiej. W 1845 roku ta sama komisja zleciła leśniczemu Soleckiemu wypracowanie nowego projektu. Ten zakładał zalesienie 2096 ha i podzielenie pozostałych 5332 na 315 kolonii na dzierżawę lub sprzedaż. Wtedy też nadleśny Reschiff dokonał rewizji Czerwonego Boru, podczas której zanotował torfiaste błota koło Grabowa, Strzeszewa i Kaczynka. W 1847 roku Felisk Gumiński, dyrektor Wydziału Dóbr i Lasów, nakazał wprowadzić plan Soleckiego w życie. Pierwszym krokiem było powstrzymanie rozrastania się wydm z użyciem gałęzi sosnowych i pasów ochronnych wykonanych z kołków wierzbowych.