Zasiewem lasu zajął się wspomniany już nadleśny Reschiff. W 1854 prace były wciąż na wczesnym etapie. Aleksander Połujański pisał wtedy w Opisaniu lasów królestwa polskiego..., że Czerwony Bór jest najobszerniejszą wydmą w guberni augustowskiej. Kolonie nie powstały, gdyż brak łąk i wody oraz możliwe spory z drobną szlachtą roszczącą sobie prawa do części Czerwonego Boru skutecznie odstraszyły potencjalnych nabywców, toteż Komisja Rządowa Przychodów i Skarbu oddała w 1857 roku całość obszaru pod las, włączając go do niedawno utworzonego leśnictwa Zambrów. W 1859 roku Reschiffa zastąpił nadleśny Hollak, który dalej siał las razem z profesorem Jastrzębowskim. W tym samym roku Czerwony Bór odwiedzili rosyjscy leśnicy-uczeni Szełgunow i Hund, by zobaczyć efekt trudu włożonego w przemienienie piaskowych gór w las. W 1870 roku, z powodu licznych szkód, zakazano puszczania bydła na nieobsianych jeszcze częściach Czerwonego Boru. W roku 1880 las zaczynał się ok. 13 km na południe od Łomży i zajmował ok. 7430 ha. Porośnięty był głównie sosną, miejscami brzozą. Z racji ruchomych wydm jego granice nie były w pełni ustalone. Odnotowane przez Reschiffa torfowiska były już przysypane piachem. Młody las zamieszkiwały zające, cietrzewie, jarząbki, wilki i sarny.