W zamierzeniu kościół św. Jakuba mógł być dedykowany cystersom.
Jedna z hipotez zakłada, że Adelajda Kazimierzówna z kamiennej płyty nagrobnej to nosząca to imię córka księcia kujawsko-łęczyckiego Kazimierza I, dominikanka, zmarła w (prawdopodobnie) 1291 roku. Mogła ona podnieść z ruiny zniszczone po najeździe tatarskim kościół i klasztor. Wyryte na tablicy nagrobnej słowa: ...fundatrix iliu conven..., świadczyłyby o tym, że ufundowała ona jakąś dobudowaną część klasztoru lub kościoła. Całość inskrypcji to: hic iacet domicella adelais filia ducis kazimiri fundatrix ilius conve[n]t[i] et obi[i]t anno mil[l]esimo CCXIo („tu spoczywa panna Adelajda córka księcia Kazimierza fundatorka tego konwentu i zmarła roku tysięcznego 211go”).
Adelajda (zmarła w 1211 roku) była znana z troski i opieki nad sandomierskimi kościołami, co byłoby argumentem przemawiającym za jej fundacją kościoła, jednak badania z lat 90. XX wieku wskazują, że świątynia ta jest znacznie starsza niż początek XIII wieku.