W sierpniu 1962 do Jonesa, który samotnie wynajmował mieszkanie w londyńskiej Chelsea przy Edith Grove 102, wprowadził się Jagger, a niedługo potem Richards. Wynajmowali (za 17 funtów tygodniowo) mieszkanie z łazienką bez ogrzewania i z tylko jedną żarówką w dużym pokoju. Zarobione pieniądze Jones przeznaczał na struny gitarowe i sprzęt, pieniądze Pat Andrews były na życie. W wolnych chwilach Jones, Jagger i Richards słuchali płyt (najczęściej Muddy’go Watersa) oraz grali i śpiewali bluesa, poza tym Jones nadal pracował w sklepie. Wspólne zamieszkiwanie umożliwiło Jonesowi i Richardsowi perfekcyjne zgranie swoich gitar, codziennie przez wiele godzin grali razem na gitarach, synchronizując je i doskonaląc wzajemne przeplatanie się ich dźwięków. Intensywność ćwiczeń nasiliła się jeszcze bardziej późną jesienią i zimą, kiedy Jones stracił pracę. Te wspólne domowe sesje trwające często po kilkanaście godzin na dobę zaowocowały w przyszłości własnym stylem (perfekcyjnego uzupełniania się ich gitar), który stał się znakiem firmowym The Rolling Stones.