Muzykę do Dwóch ludzi z szafą napisał znajomy Polańskiego, Krzysztof Komeda. Główny motyw do etiudy Komeda skomponował kilka miesięcy przed produkcją filmu, improwizując z jazzowymi brzmieniami w Poznaniu; nuty do motywu muzycznego zapisywał Jan Ptaszyn Wróblewski. Motyw przewodni – kołysanka – był wykonywany na saksofonie sopranowym, natomiast kontrastował z nim drugi – perkusyjno-basowy, odzwierciedlający brutalność otoczenia wokół i wobec głównych bohaterów.
Główne role mężczyzn z szafą odegrali Jakub Goldberg i Henryk Kluba. Ze względu na wezwanie Kluby na obowiązkowe ćwiczenia wojskowe w lipcu 1958 roku zdjęcia zostały przesunięte do późnego lata tego samego roku. Sam Polański zagrał rolę chuligana, który zadaje dotkliwe obrażenia jednemu z bohaterów.
Analizy i interpretacje Dwaj ludzie z szafą to etiuda, którą wnikliwie interpretowano w badaniach filmoznawczych. Marek Hendrykowski rozpatrywał film Polańskiego z perspektywy genologicznej, jako przypowieść z kluczem. Zdaniem Hendrykowskiego etiuda Polańskiego jest powiastką filozoficzną na podobieństwo utworów Voltaire’a: