koncentrowały się głównie w kręgu problemów polskiej historii wojskowej okresu międzywojennego i drugiej wojny światowej, zajmowały go zwłaszcza kwestie dotyczące organizacji i działań Marynarki Wojennej oraz lotnictwa wojskowego. W 1970 opublikował monografię pt. Wojna powietrzna w Polsce na tle rozwoju lotnictwa Polski i Niemiec, uczestniczył również w kilku opracowaniach zbiorowych. W 1992 Rada Wydziału Historycznego UW na podstawie pracy Wojsko Polskie wobec perspektywy zagrożenia wojennego (13 maja 1935-31 sierpnia 1939) przyznała mu stopień doktora habilitowanego.
Cztery lata później Rada Naukowa WIH wystąpiła o nadanie mu tytułu profesora nauk humanistycznych. W tym czasie R. pracował w Wojskowym Instytucie Historycznym jako profesor nadzwyczajny. W 1996 został dodatkowo kierownikiem nieetatowym Katedry Historii Wojskowej przy Instytucie Historycznym UW, podjął też pracę jako etatowy profesor Mazowieckiej Wyższej Szkoły Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu. Uczestniczył w krajowych i międzynarodowych zjazdach, kongresach i sympozjach naukowych, działał w towarzystwach naukowych i regionalnych. Należał m.in. do Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Przasnyskiej i Ostrołęckiego Towarzystwa Naukowego. Jego dorobek naukowy obejmuje ok. 150 pozycji.