III bitwa u przylądka Finisterre – starcie zbrojne, które miało miejsce 22 lipca 1805 roku w czasie wojen napoleońskich pomiędzy flotą francusko-hiszpańską (dowodzoną przez admirała Villeneuve’a) a flotą brytyjską (dowódca admirał Calder).
W bitwie stoczonej koło przylądka Finisterre brytyjska flota admirała Caldera powstrzymała francusko-hiszpańską flotę admirała Villeneuve’a przed wpłynięciem na kanał La Manche, gdzie okręty francuskie i hiszpańskie miały pomóc Napoleonowi w przeprowadzeniu inwazji na Anglię.
Tło strategiczne Zawarty w 1802 roku pokój w Amiens nie utrzymał się długo i na skutek aneksji Piemontu przez Napoleona od 18 maja 1803 roku Wielka Brytania znów była w stanie wojny z Francją.
Napoleon postanowił zakończyć brytyjską blokadę przez dokonanie inwazji i podboju Wielkiej Brytanii. Przygotowana do inwazji armia zwana Armée d’Angleterre obozowała w 1805 roku w Boulogne i liczyła 150 000 żołnierzy. Gdyby udało się ją przeprawić przez kanał, mało prawdopodobne, by słabo wyszkolona i wyposażona brytyjska armia lądowa i milicja były w stanie stawić Francuzom czoła. Plan polegał na wymknięciu się francuskiej marynarki wojennej z blokowanych portów w Tulonie i Breście, a następnie zagrożeniu brytyjskim posiadłościom w Indiach Zachodnich. Manewr ten miał odciągnąć brytyjskie okręty od zachodnich wybrzeży Anglii.