Już w 1937 roku badania IALA doprowadziły do konkluzji, że aby wypracować język naukowo i bezstronnie, należy go wyekstrahować z języków naturalnych. Stwierdzono, że tysiące słów mają już międzynarodowy charakter i wyciągnięto stąd wniosek, że należy wykorzystać te wyrazy, nie deformując ich zgodnie z tradycją języków schematycznych. IALA zdecydowała się zatem utworzyć swój własny język, korzystając z dalszego wsparcia finansowego p. Morris.
Początek wojny w 1939 roku wymusił rozproszenie wielonarodowego personelu, gdyż rządy wielu krajów wykorzystywały kwalifikacje lingwistów w działaniach wojennych. W takiej sytuacji dane lingwistyczne i bibliotekę zgromadzone już na Uniwersytecie Liverpoolskim przeniesiono do Nowego Jorku, gdzie E. Clark Stillman zorganizował nowy, wielonarodowy zespół lingwistyczny, którym kierował aż do chwili przejścia na służbę rządu amerykańskiego w 1943 roku.
Kierowanie badaniami IALA wziął wówczas na siebie dr Aleksander Gode, wieńcząc swoją pracę opublikowaniem w 1945 roku raportu, który przedstawiał bazę teoretyczną wynikającą z badań IALA: ustalone reguły doboru wyrazów, ich standaryzację według prototypów etymologicznych i generalne cechy proponowanej gramatyki.