W końcowej części raportu IALA przedstawiła swój język w formie trzech modeli, pierwotnego modelu naturalistycznego, modelu E, podobnego do occidentalu, i modelu K, podobnego do ido. Nie zdecydowano jeszcze, który z modeli należy przyjąć.
Ankieta W 1946 roku prof. André Martinet z paryskiej Sorbony został dyrektorem ekipy badawczej IALA w Nowym Jorku. Aby zaznajomić się z opinią publiczną dotyczącą proponowanego nowego języka, IALA przeprowadziła w rozmaitych krajach ankiety i ostatecznie przygotowała obszerny kwestionariusz zawierający 127 pytań w języku angielskim i francuskim i rozesłała go do ekspertów w różnych krajach, aby uzyskać ich komentarze na temat wariantów zaproponowanych w raporcie generalnym z 1945 roku.
Odpowiedzi z kwestionariusza nie były traktowane jako głosy. Zespół IALA chciał jedynie starannie je rozpatrzyć, aby dojść do konkluzji w odniesieniu do informacji, które one zawierały. Po raz pierwszy nadano proponowanemu językowi nazwę interlingua.
W 1947 roku IALA wypracowała czwarty wariant, tworząc modele C, K, M i P, charakteryzowane przez ich stopień bliskości do schematyzmu lub naturalizmu. C i K były wariantami schematycznymi, a M i P wariantami naturalistycznymi.