Początkowo stylometria stosowana była do analizy tekstów literackich. Metodę wykorzystał do analizy greckich dzieł Platona. Analiza polegała na ustaleniu liczbowych rozkładów stylemów (elementarnych jednostek językowo-stylistycznych): charakterystycznych słów, zwrotów, wyrażeń, kolokacji oraz form fleksyjnych. W ten sposób ustalono względną chronologię dzieł Platona oraz potwierdzono jego autorstwo w stosunku do jednych, a wykluczono je w stosunku do kilku innych dzieł wątpliwych. W późniejszym okresie z sukcesem wykorzystywano analogiczne metody w filologii angielskiej do badania dzieł Szekspira, w filologii klasycznej do określania autorstwa ksiąg Nowego Testamentu, przypisywanych św. Pawłowi oraz w orientalistyce – np. w indologii do badania dzieł przypisywanych Śankarze i Patańdżalemu, w arabistyce do badania tekstu Koranu, oraz w sinologii do badania rękopisów z Mawangdui, stanowiska archeologicznego w Changsha. Badania stylometryczne z użyciem komputerów pozwalają na badanie wielkich korpusów językowych oraz na uzyskanie większej pewności osiągniętych wyników.
W Instytucie Filologii Angielskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego są prowadzone badania stylometryczne poświęcone językowi amerykańskich kazań kolonialnych.