Ma licznych adoratorów, odwleka jednak decyzję o małżeństwie. Jest „uczuciowo niezależna”, uczuciami obdarzała nie realnych mężczyzn, a postacie wyimaginowane (np. rzeźbę Apollina) lub odległe. Stała się obiektem głębokiego uczucia Stanisława Wokulskiego, jednak długo nie odwzajemniała jego zainteresowania ze względu na jego niearystokratyczne pochodzenie. Ostatecznie zgadza się na zaręczyny z nim, kierując się przede wszystkim względami praktycznymi, co było zgodne z jej wizją małżeństwa w ogóle. Prawdopodobnie nawiązała romans ze swoim kuzynem, Kazimierzem Starskim. W końcowej części powieści doszło do zerwania jej związku z Wokulskim, który podsłuchał jej rozmowę ze Starskim, co skłoniło go do próby samobójczej; po tych wydarzeniach Izabela zdecydowała się wstąpić do klasztoru.
Akcja „Lalki” przypada na lata 1878–1879. W tym okresie Izabela ma dwadzieścia pięć lat, czyli, w ówczesnych realiach towarzyskich wyższych sfer, osiąga granicę wieku, po przekroczeniu której niezamężną kobietę zaczynano już określać mianem „panny w tym wieku”.
Jej kuzynem jest Julian Ochocki.
Analiza Charakterystyka postaci Izabela Łęcka jest przykładem motywu femme fatale;