została także opisana przez Annę Żakiewicz jako pierwsza femme fatale w polskiej literaturze.
Według Anny Pyckiej, Izabela Łęcka została przedstawiona jako uosobienie cech arystokracji, które Prus poddaje najostrzejszej krytyce. Wychowana w przekonaniu o wyższości własnej warstwy społecznej, pozostaje niezdolna do pożytecznej działalności i żyje w świecie konwenansów, mody oraz salonowych rozrywek. Rzeczywistość postrzega przez pryzmat literackich wyobrażeń i estetycznych doznań, a nie praktycznego doświadczenia. Według interpretacji Pyckiej postać Izabeli staje się osią wydarzeń fabularnych powieści, ponieważ fascynacja nią prowadzi do upadku Wokulskiego oraz rozpadu jego planów życiowych i zawodowych.
Według Macieja Michalskiego Łęcka interpretuje swoje życie za pomocą narracji mitycznych, sentymentalnych i arystokratycznych. Swój obraz świata czerpie z konwencji romansowych, stereotypów i wyobrażeń o hierarchii społecznej. Wokulski zostaje przez nią wpisany w kolejne role (bogatego kupca, plenipotenta, przyjaciela domu, „podnóżka” lub ewentualnego męża) zależnie od aktualnych potrzeb bohaterki. Zdaniem badacza Izabela żyje w świecie częściowo oderwanym od rzeczywistości, pełnym powtarzalnych obyczajów i rytuałów, a jej przeszłość ogranicza się przede wszystkim do historii romansów i potencjalnych małżeństw.