Ponieważ nie planuje zasadniczej zmiany życia i nie chce świadomie kształtować własnej przyszłości, Michalski określa ją jako postać pozbawioną własnej historii, a tym samym stabilnej tożsamości indywidualnej. Mitologiczny sposób myślenia Izabeli prowadzi do licznych pomyłek, ale nie jest całkowicie bezużyteczny poznawczo. Bohaterka trafnie dostrzega konwencjonalność zachowań towarzyskich i potrafi rozpoznać społeczną grę pozorów, nie umie jednak właściwie ocenić intencji konkretnych ludzi, szczególnie Wokulskiego. Z błędnych przesłanek wyciąga czasem trafne wnioski, co potęguje ironiczny charakter jej kreacji.
Agata Zalewska przedstawia Izabelę Łęcką jako reżyserkę własnego świata fantazji, pozornie kierującą swoim życiem i fantazjami, w rzeczywistości jednak całkowicie zależną od znanych jej konwencji. Bohaterka tworzy uproszczoną, uporządkowaną „duchową ojczyznę”, w której ludzie, przedmioty i wydarzenia zostają dopasowane do estetycznych oraz społecznych ról. Rozsądek, umiar i znajomość konwencji chronią ją przed bezpośrednim zderzeniem z rzeczywistością, lecz zarazem zamykają w świecie urojeń. Izabela akceptuje naturę i ludzi tylko wtedy, gdy można dostrzec w nich ład, proporcję i estetyczną harmonię;