Kariera W 1961 zadebiutował na scenie w roli elfa Puka w komedii Williama Shakespeare’a Sen nocy letniej. W 1963 wystąpił w roli Alfredo, przyjaciel Roberta w przedstawieniu Ku pamięci koleżanki (In memoria di una signora amica) w Teatro La Fenice. Przełom w jego karierze nastąpił, gdy Franco Zeffirelli w 1964 obsadził go w roli Romea w spektaklu Romeo i Julia wystawianym w The Old Vic.
Po raz pierwszy trafił na ekran w niewielkiej roli Gerarda Lemaire w dramacie kryminalnym I criminali della metropoli (Fango sulla metropoli, 1965) u boku Tony’ego Kendalla. Następnie pojawiał się w drugoplanowych rolach – jako Cellini w dramacie wojennym Edwarda Dmytryka Bitwa o Anzio (1968) z Robertem Mitchumem i jako Fabio de la Romagna w komedii wojennej Stanleya Kramera Tajemnica Santa Vittoria (1969) z udziałem Anthony’ego Quinna. W komediodramacie Liny Wertmüller Porwani zrządzeniem losu przez wody lazurowego sierpniowego morza (1974) zagrał postać żeglarza i rybaka Gennarino Carunchio. Kreacja melancholijnego rolnika Antonio „Tunina” Soffiantiniego w komediodramacie Liny Wertmüller Miłość i anarchia (1973) przyniosła mu nagrodę na 26. Festiwalu Filmowym w Cannes.