Jan Wigura (ur. 15 stycznia 1880 w Suchedniowie, zm. 10 sierpnia 1937 w Ostrowcu Świętokrzyskim) – adwokat, działacz Ligi Narodowej i Narodowego Związku Robotniczego, polityk lewicy niepodległościowej, piłsudczyk i polityk sanacyjny.
Życiorys Dzieciństwo spędził w SuchedniowieJerzy Z. Pająk, Wigura Jan Kazimierz (1880-1937), Świętokrzyski Słownik Biograficzny, t. 2, pod red. Jerzego Szczepańskiego, Kielce 2009, s. 492-494. Po ukończeniu szkoły elementarnej uczył się w IV Gimnazjum w Warszawie (1891–1893) i Gimnazjum Męskim w Kielcach (1893–1899)Piotr A. Tusiński Radomskie biogramy niepodległości. Jan Wigura (1880-1937), „Biuletyn Kwartalny RTN” t. XXXIV, z. 2, 1999, s. 65-70;, gdzie był założycielem i przewodniczącym narodowego koła samokształceniowegoCzesław Brzoza, Kamil Stepan, Posłowie polscy w parlamencie rosyjskim 1906-1917. Słownik biograficzny, Warszawa 2001, s. 230-132;. W latach 1899–1903 odbył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie wstąpił do Zetu (1899) i Ligi Narodowej (1900), wchodząc do kierownictwa Ligi na gubernię radomską. Za udział w prezydium wiecu wszechakademickiego w sprawie Wrześni (1901) został pozbawiony świadectwa prawomyślności. Działał też w Towarzystwie Bratniej Pomocy, którego prezesem został w 1902.