Dwukrotnie więziony przez władze rosyjskie (w 1909 i 1910) podczas śledztwa przebywał w więzieniach w Kielcach, Radomiu i X Pawilonie Cytadeli w Warszawie. Z braku dowodów winy jego sprawę umorzono, ale został skreślony z lisy adwokatów i oddany pod roczny nadzór policji

Od 1911 należał do ścisłego kierownictwa Związku Niepodległości. Zorganizował radomską organizację ZN a także Konfederacji Narodowej Polskiej. W kontakcie z Mieczysławem Norwidem-Neugebeuerem stworzył w Radomiu oddział ćwiczebny najpierw Polskiego Związku Wojskowego potem tajnej Armii Polskiej (1911), a od 1912 Polskich Drużyn Strzeleckich. Z ramienia Konfederacji uczestniczył od 1912 w pracach Komisji Tymczasowej Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych, stąd często w tym czasie odbywał podróże z Królestwa do Galicji, zajmując się m.in. przerzutem nielegalnej „bibuły” na teren Kongresówki. W 1911 mimo poparcia zaraniarzy i postępowców przegrał wybory z Józefem Świerzyńskim o mandat do IV Dumy z guberni radomskiej. Od 1913 do 1933 był prezesem Rady Nadzorczej Kasy Rzemieślniczej w Radomiu (późniejszego Banku Spółdzielczego).