radomskiej. W maju 1906 został wybrany na najmłodszego posła do I Dumy PaństwowejPiotr A. Tusiński, Typy lokalnych przywódców politycznych w mieście prowincjonalnym II Rzeczypospolitej (przykład Radomia), „Przegląd Historyczny” t. 88/2, 1997, s. 247-270, Bazhum – wersja elektroniczna. W izbie wystąpił tylko raz uzasadniając jedną z interpelacji wniesionych przez Koło Polskie. Sekretarz okręgowego komitetu wyborczego SD-N w Radomiu przed wyborami do II Dumy. Wybory do II Dumy przegrał na rzecz kandydata postępowców. W październiku 1906 elektor z kurii miejskiej w Radomiu do III Dumy. W latach 1906–1908 był także redaktorem „Gazety Radomskiej”.

Założył radomski oddział Związku im. Jana Kilińskiego (1904) a na jego bazie Narodowy Związek Robotniczy w Radomiu (1905). W 1907 był inicjatorem i organizatorem Polskich Związków Zawodowych w gub. radomskiej. W latach 1905–1908 był przewodniczącym Zarządu Okręgu NZR i organizatorem Związku Bojowego NZR w Radomiu (stworzył w tym czasie sieć składów broni i amunicji oraz nielegalnej „bibuły” i uczestniczył w udanym zamachu na Naczelnika Dyrekcji Naukowej w Radomiu Stankiewicza). Rozczarowany kursem politycznym endecji orientującej się na współpracę z władzami rosyjskimi w 1909 wystąpił z Ligi Narodowej wraz z tzw. Secesją.