W 1917 członek władz kielecko-radomskiego okręgu Centrum Narodowego, a następnie działacz Związku Budowy Państwa Polskiego. Od lutego 1918 działał głównie w NZR. Wtedy także powrócił do działalności w miejscowej POW. 3 listopada 1918 został członkiem Komitetu Pięciu – który przejął z rąk okupantów austriackich władzę w Radomiu. W Komitecie odpowiadał za sprawy gminne, a potem za formowanie Milicji Miejskiej i Straży Obywatelskiej.
W okresie międzywojennym prowadził kancelarię adwokacką i notarialną w Radomiu. W latach 1919–1923 delegat do Sejmiku Powiatowego w Radomiu. Należał wówczas do Narodowego Zjednoczenia Ludowego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku wchodził w skład komitetu Obrony Państwa w Radomiu i prowadził z jego ramienia akcję propagandową. Od 1921 członek Związku Legionistów Polskich. Nadal działał także w NZR, a w latach 1920–1923 w Narodowej Partii Robotniczej, z której wystąpił gdy ta związała się z prawicąPiotr A. Tusiński, Postawy polityczne mieszkańców Radomia w latach 1918-1939, Radom 1996. W czasie wyborów parlamentarnych w 1922 zorganizował w Radomiu komitet Polskiego Centrum – ugrupowania propiłsudczykowskiego które jednak poniosło klęskę wyborczą.