W tym czasie czołowy piłsudczyk w Radomiu, po zabójstwie Gabriela Narutowicza zerwał wszelkie kontakty towarzyskie z przedstawicielami endecji oskarżanej o moralne sprawstwo tej zbrodni.
Redagował i wydawał w latach 1924–1926 tygodnik „Głos” (wzorowany na warszawskim „Głosie Prawdy”) w którym zwalczał endecję, partyjnictwo, komunistów i międzynarodowy kapitał. Opowiadał się za solidaryzmem społ., wzmocnieniem władzy wykonawczej i gospodarczą samowystarczalnością Polski. Od 1926 organizator i działacz Klubu Inteligencji Demokratycznej, potem członek władz okręgowych Związku Naprawy Rzeczypospolitej (1926–1929). Po przewrocie majowym opowiedział się po stronie sanacji. Od 1928 reprezentował ZNR w strukturach radomskiego Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Członek prezydium Rady Grodzkiej BBWR (1928–1933) i przewodniczący jej sekcji prasowejPiotr A. Tusiński, Piłsudczycy i sanacja radomska w latach II Rzeczypospolitej, w: Ideologia i polityka Józefa Piłsudskiego, Wydawnictwo Spółdzielcze, Warszawa 1988, s. 174-206. Członek zarządu Federacji Polskich Związków Obrony Ojczyzny oraz innych organizacjach kombatanckich w Radomiu. Stopniowo po 1928 roku nabierał krytycznego stosunku do sanacji, ale nie zerwał z nią.