skrzydła boczne i oficyna poprzeczna zachowały się natomiast zupełnie dobrze. Dach był prawie całkowicie zerwany.
Jeszcze podczas okupacji podjęto prace remontowe mające zapobiec zawaleniu się budynku. Wykonano je jednak niestarannie.
Powojenna odbudowa 12 sierpnia 1945 roku Eugenio Reale objął funkcję pierwszego ambasadora Włoch w powojennej Polsce. Sporządził on wtedy raport dotyczący zniszczeń siedziby Ambasady (pałacu Szlenkierów). Oto co pisał: „Siedziba uległa częściowemu zniszczeniu i została doszczętnie splądrowana”.
Po wojnie z inicjatywy Realego zostały rozpoczęte prace remontowe siedziby Ambasady. Zażądał on wsparcia ze strony polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Ministerstwo Odbudowy wyznaczyło rzeczoznawcę w osobie inżyniera – architekta Jerzego Beilla. Sporządził on raport, w którym proponował rozłożyć prace remontowe na trzy etapy: odzyskanie sześciu (potem liczba wzrosła do ośmiu) pomieszczeń na kondygnacji wysokiego parteru, które miałyby pomieścić biuro; pokrycie tej części dachu, która zawaliła się podczas bombardowań; gruntowna odbudowa pozostałej części pałacu. W grudniu 1945 roku w pałacu mieszkały bezprawnie 24 rodziny. Zarząd miejski postanowił eksmitować tych „gości”.