Peter Richardson w oparciu o inne regularne zarysowania na ossuarium po stronie inskrypcji wysunął tezę, iż mogą to być ślady szkicu schematu grobowca (Ossuarium Jakuba, brata Jezusa. Odkrycie, które podzieliło uczonych, The Enigma Press, 2003, s. 57, 59, 85.). Z drugiej strony ossuarium wyryto po aramejsku inskrypcję – יעקובבריוסףאחוידישוע znaczącą „Ya’akov bar Yosef akhui di Yeszua” („Jakub syn Józefa, brat Jezusa”). Litery wyryte są klasyczną aramejską kursywą, bez przerw pomiędzy wyrazami i przypominają inne napisy z okresu herodiańskiego. Ten typ urny datowany jest na okres pomiędzy 20 a 70 rokiem n.e.
Wątpliwości dotyczące autentyczności obiektu Andre Lemaire datuje artefakt na 63 rok n.e. Opiera się przy tym na: budowie samego ossuarium, które jest zgodne ze szkołą Szammaja – jednego z ważniejszych rabbich tego okresu, analizie kursywy, która wyszła z użycia przed zwycięstwem Rzymian na Judeą w roku 70 n.e., a jednocześnie zawierające litery już nawiązujące do nowego stylu (według Lamaire wskazuje to na 60–70 n.e.). Według jego wyliczeń w Jerozolimie w tym okresie mogło żyć około 20 osób imieniem Jakub, którzy mogli mieć ojca Józefa i brata o imieniu Jezus. Według tradycji na urnach tego typu bardzo rzadko podawano imię innej osoby z rodziny niż tylko ojca.